‹‹زرتشت سي ساله بود كه زادبوم و درياچه ي زاد بوم خويش را ترك گفت و به كوهستان رفت. اينجا با جان و تنهايي خويش سرخوش بود و ده سال از آن نيازرد. اما، سرانجام، دل اش دگر گشت و بامدادي با سپيده دم برخاست، برابر خورشيد گام نهاد و با او چنين گفت:
اي اختر بزرگ! تو را چه نيك بختي مي بود اگر نمي داشتي آناني را كه روشني شان مي بخشي! تو ده سال اينجا به غارم برآمدي : اگر من و عقاب و مارم نمي بوديم تو از فروغ خويش و ازين راه سير مي شدي. ليك ما هر بامداد چشم به راهت بوديم و سر ريزت را ازتو بر مي گرفتيم و تو را بهر آن شكر مي گزارديم.هان! از فرزانگي خويش به تنگ آمده ام و چون زنبوري انگبين بسيار گرد كرده، مرا به دست هايي نياز است كه به سويم دراز شوند.››
چنين گفت زرتشت، پيش گفتار زرتشت، بند 1، ترجمه ي داريوش آشوري
انساني بسيار انساني، بعد از مدتي طولاني دگربار با نگاشتي بر انديشه هاي نيچه به ميان شما خواهد آمد. اين بار هم چونان هميشه با فرازي از ‹‹چنين گفت زرتشت›› آغاز كرديم، چرا كه همانگونه كه استاد آشوري در مقدمه خود بر اين كتاب نگاشته حكايت اين كتاب حكايتي دگر است و هر كس خود را به آن بسپارد چيزي از آن مي گيرد.
دير زماني بود كه در ميان شما نبودم، البته تمامي خوانندگان انساني بسيار انساني با بازديدها و نظرات خود مرا از الطاف خود بي دريغ نگذاشتند و در آغاز سال نو و بهاري تازه مرا دوباره قلم بدست در ميان خود پذيرفتند تا با نگرشي نو به بررسي عادلانه اي از افكار و آراي نيچه بپردازيم، باشد كه اين بار دهاني براي گوشهايتان باشم.
درنگارش جديد كه از سال نو آغاز خواهد شد، به بررسي نكات ظريف تري از فلسفه نيچه خواهيم پرداخت. در مطلب آغازين سال جديد نگاهي خواهيم داشت به شخصيت هاي گوناگوني كه به كرات در فلسغه نيچه و شكل گيري آرا و انديشه هاي او نقش داشته اند. چه شخصيت هايي كه كنار يا برعليه او و در حيات او زيسته اند به مانند خواهر، مادر، لو سالومه، پل ره، واگنر و ... و چه شخصيت هايي كه خالق آنها خود نيچه بوده يا از آنها در فلسفه خود ياد كرده است؛ شخصيتهايي چون حافظ، سعدي، ديونزيوس و همراهاني چون عقاب و مار و پادشاه و مسيح و ...
در نگارش به مرور و به تفصيل به همه اين موارد خواهيم پرداخت. تا بهار دلكشي ديگر...
احسان گزوكي
زمستان 85
